• 1(current)
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • ...
  • 9
  • بعدی 
رتبه موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
تصویر نجومی روز
#1
Star 
resimresimresimresimresim





تصویر نجومی روز



Astronomy Picture of the Day
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed ، Atefeh Kpop
#2
resim


سحابی غباری فرشته



غبارهایی که در این عکس می‌بینید نور ستاره‌های اطراف را بازتاب می‌کنند. این سحابی‌های غباری حدود ۳۰۰ سال نوری بالاتر از صفحه‌ی کهکشان راه‌شیری قرار گرفته‌اند. این غبارها با نام «سحابی فرشته» شناخته می‌شوند و قسمتی از یک ابر مولکولی خیلی بزرگ و ناشناخته هستند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که این ابرها به غیر از بازتاب نور ستاره‌های اطراف، یک نور ضعیف قرمز رنگ هم تولید می‌کنند. غبار میان ستاره‌ای نور نامرئی فرابنفش را به نور مرئی قرمز تبدیل می‌کند. در پس زمینه‌ی این عکس که میدان دیدی به اندازه‌ی ۳ در ۵ درجه‌ را در بر گرفته، کهکشان‌هایی دوردست هم دیده می‌شود.





resim



قمری بر فراز ماکی‌ماکی



ماکی ماکی بعد از پلوتو و اریس سومین سیاره‌ی کوتوله‌ی منظومه‌ی شمسی است. به تازگی کاشف به عمل آمده که این سیاره‌ی کوتوله یک قمر دارد. این قمر که MK2 نامگذاری شده سطح خیلی تاریک و سیاهی دارد و این باعث می‌شود که بازتاب سطح قمر ۱۳۰۰ بار ضعیف‌تر از بازتاب سطح ماکی‌ماکی باشد. این قمر را تلسکوپ هابل کشف کرد و برای یافتن آن از همان روشی استفاده کرده که برای یافتن قمرهای پلوتو هم به کار برده شده بود. مطالعه‌ی این سیاره‌ی کوتوله و قمر آن می‌تواند اطلاعات خیلی زیاد و مفیدی از جرم و چگالی سیستم به ما بدهد و باعث شود که در کل این دنیاهای دوردست را بهتر بشناسیم. ماکی‌ماکی حدود ۱۴۰۰ کیلومتر قطر دارد و قمر آن حدود ۱۶۰ کیلومتر. عکس بالا یک تصویر هنری و تخیلی از این سیاره‌ی کوتوله، قمر آن و البته خورشید است.




resim



مراحل گذر عطارد



دوشنبه‌ی هفته‌ی آینده از دید ما ناظران زمینی، سیاره‌ی عطارد از جلوی خورشید رد می‌شود. به این پدیده، «گذر عطارد» می‌گویند. آخرین بار این پدیده در سال ۲۰۰۶ رخ داد. از آن‌جا که صفحه‌ی مداری گردش عطارد به دور خورشید دقیقا بر صفحه‌ی مداری زمین منطبق نیست، معمولا از دید ما، عطارد از بالا و پایین خورشید رد می‌شود. عکس بالا گذر ۷ می سال ۲۰۰۳ را نشان می‌دهد که از بالکنی در بلژیک گرفته شده است. این گذر بیشتر از ۵ ساعت طول کشید و هر ۱۵ دقیقه یک بار، یک عکس گرفته شد. در مرکز عکس می‌توانید یک لکه‌ی خورشیدی را ببینید. بهتر است گذر روز دوشنبه را از دست ندهید چرا که گذر بعدی در سال ۲۰۱۹ رخ می‌دهد.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed ، Sepideh37
#3
resim




 اندیشیدن به خورشید



اخیرا به خورشید فکر کرده‌اید؟ در این عکس خورشید به صورت نیمه گرفته در حال طلوع کردن است و در پایین رصدگرانی دیده می‌شوند که به نظاره‌ی این کسوف نشسته‌اند. این عکس سال ۲۰۱۲ از آریزونای آمریکا گرفته شده است. در پایین-سمت راست ماه می‌توان چند لکه‌ی خورشیدی را مشاهده کرد. کسوف زمان خیلی خوبی برای نگریستن به خورشید و فکر کردن درباره‌ی آن است. ولی هفته‌ی دیگر اتفاقی خیلی نادرتر رخ می‌دهد که باز هم می‌توان به خورشید نگریست. یک هفته‌ی دیگر، سیاره‌ی عطارد از جلوی خورشید گذر می‌کند.




resim



تلسکوپ و شکارچی



نزدیک به تربیع اول ماه است و نور آن این چشم‌انداز کوهستانی از جزایر قناری را روشن می‌کند. در افق می‌توان قله‌ی بزرگ آتشفشانی «تید» را دید. این قله بلندترین نقطه‌ی اسپانیا است. بالای این قله در آسمان می‌توان صورت فلکی آشنای شکارچی را مشاهده کرد. در پایین عکس نمونه‌ی اولیه‌ی تلسکوپی یک متری دیده می‌شود. تلسکوپی که یکی از اجزاء شبکه‌ی جهانی «گروه شبکه‌ی رصدهای ستاره‌ای» (SONG) است. زمانی که گنبد آن باز بوده عکاس توانسته با یک نوردهی ۳۰ ثانیه‌ای تصویر آن را ثبت کند.





resim



 شفق قطبی برفراز سوئد



پرنور و سبز رنگ، در سراسر آسمان کشیده شده بود. این چشم‌انداز زیبا از شفق قطبی، ماه پیش در خارج از شهر «اوستشوند» سوئد گرفته شده است. برای ساختن این عکس پانورامای ۱۸۰ درجه، ۶ عکس گرفته و به یکدیگر چسبانده شده است. دو ویژگی جالب توجه این شفق، شکل قوسی و حالت پره‌ای شکل آن است. در پایین یک دریاچه دیده می‌شود و در آسمان می‌توان صورت‌های فلکی مشهور و ستاره‌ی قطبی را دید. این شفق درست یک روز بعد از آن‌که حفره‌ای بزرگ در تاج خورشید بوجود آمد شکل گرفت. در این هنگام ذرات باردار پر انرژی در سراسر منظومه‌ی شمسی روانه شدند. رنگ سبز شفق بر اثر ملحق شدن دوباره‌ی اتم‌های اکسیژن با الکترون‌های لایه‌های بالایی اتمسفر زمین بوجود می‌آید.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed ، Sepideh37
#4
resim



 امگا قنطورس؛ پرنورترین خوشه‌ی ستاره‌ای کروی



سن این کپه‌ی ستاره‌ای بیشتر از خورشید ماست. خیلی قبل‌تر از اینکه زمین و خورشید ما وجود داشته باشد، بعضی از ستاره‌ها به شکل خوشه‌های کروی در آمدند و به دور مرکز راه شیری جوان شروع به چرخش کردند. اکنون حدود ۲۰۰ خوشه‌ی کروی در راه شیری وجود دارد و امگا قنطورس بزرگترین آن‌هاست. این خوشه بیش از ۱۰ میلیون ستاره دارد. امگا قنطورس همچنین با قدر ۳.۹ پرنورترین خوشه‌ی ستاره‌ای هم هست. رصدگران نیمکره‌ی جنوبی می‌توانند به راحتی و با چشم غیر مسلح آن را در آسمان ببینند. این خوشه که با نام NGC 5139 هم شناخته می‌شود حدود ۱۸ هزار سال نوری با ما فاصله دارد و قطر آن هم ۱۵۰ سال نوری است. برخلاف بسیاری از خوشه‌های ستاره‌ای دیگر، ستاره‌های موجود در امگا قنطورس دارای سنین مختلفی هستند. یعنی اینکه این خوشه‌ی ستاره‌ای در عمر ۱۲ میلیارد ساله‌ی خود تاریخ پیچیده‌ای داشته است.




resim




 NGC 6872؛ یک کهکشان مارپیچی طویل



چه چیزی باعث شده این کهکشان مارپیچی چنین طول زیادی داشته باشد؟ قطر این کهکشان ۷۰۰ هزار سال نوری و یکی از درازترین کهکشان‌های مارپیچی شناخته شده است. این را مقایسه کنید با قطر کهکشان راه‌شیری که فقط ۱۰۰ هزار سال نوری است. شکل دراز و عجیب این کهکشان احتمالا به دلیل برهمکنش گرانشی شدیدی است که با کهکشان IC 4970 دارد. یعنی همان کهکشان کوچکی که در بالای NGC 6872 می‌بینید. یکی از نکته‌های جالب درباره‌ی این کهکشان، تعداد خیلی زیاد ستاره‌های آبی رنگ و پرنوری است که در یکی از بازوهای آن قرار دارد. همان بازویی که اکنون در بالا-سمت چپ عکس دیده می‌شود. این کهکشان حدود ۳۰۰ میلیون سال نوری با ما فاصله دارد. یعنی نوری که از آن می‌بینیم قبل از زمان حکمرانی دایناسورها روی زمین از آن ساطع شده است. این کهکشان را می‌توان با یک تلسکوپ کوچک در صورت فلکی طاووس دید.



resim



سحابی اسپاگتی



عکسی که می‌بینید سحابی اسپاگتی نام دارد. این سحابی در حقیقت یک «بازمانده‌ی ابرنواختری» است و با نام‌های Simeis 147 و Sh2-240 هم شناخته می‌شود. این سحابی حدود ۳ درجه و به اندازه‌ی ۶ ماه کامل را در آسمان اشغال کرده است. قطر سحابی حدود ۱۵۰ سال نوری است و در فاصله‌ی ۳۰۰۰ سال نوری از ما قرار دارد. این باقی مانده‌ی ابرنواختری عمری در حدود ۴۰ هزار سال دارد. این بدین معنیست که نور انفجار ابرنواختری که این سحابی را ساخته اولین بار ۴۰ هزار سال پیش به زمین رسیده است. آن انفجار بزرگ فقط این سحابی را بوجود نیاورد بلکه از هسته‌ی ستاره‌ی اولیه، یک ستاره‌ی نوترونی یا تپ اختر هم برجای مانده است.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed ، Sepideh37
#5
resim



ستون‌های آفرینش



عکسی که می‌بینید را سال ۱۹۹۵ تلسکوپ هابل گرفته و قلب سحابی عقاب را نشان می‌دهد. این عکس به ستون‌های آفرینش مشهور است. در بالای ستون‌ها می‌توان گویچه‌هایی از گاز را دید که در نوک آن‌ها ستاره‌هایی درحال متولد شدن هستند. این ستون‌ها هرکدام چند سال نوری طول دارند به شدت متراکم هستند. سحابی عقاب در خوشه‌ی ستاره‌ای باز M16 قرار دارد و فاصله‌ی آن از ما ۷۰۰۰ سال نوری است. یک بار دیگر در سال ۲۰۰۷، تلسکوپ فضایی اسپیتزر از ستون‌های آفرینش در پرتوی فروسرخ عکاسی کرد. ستاره‌شناسان پس از بررسی تصاویر اسپیتزر حدس زدند که شاید این ستون‌ها اکنون بر اثر یک انفجار ابرنواختری از بین رفته‌اند ولی نور آن هنوز به ما نرسیده است.




resim




 راه‌شیری در نور ماه



حتی نور هلال ماه و روشنایی چراغ‌های شهر الحمرا هم نمی‌توانند نمای زیبای راه‌شیری را از بین ببرند. این عکس که در یک تک‌ نوردهی گرفته شده، چشم‌اندازی رویایی رو به یک دره از نوک قله‌ی کوه «جبل ‌الشمس» در عمان را نشان می‌دهد. نور ماه، سایه‌ها و مه، روی دیواره‌های پرشیب دره بازی می‌کنند. بالاتر در نوار راه شیری، رگه‌های تاریکی دیده می‌شود که در حقیقت ابرهای ناشی از غبار کیهانی هستند. آن‌ها نور قسمت عمده‌ای از ستاره‌های واقع در صفحه‌ی راه‌شیری را سد می‌کنند و باعث می‌شوند برای ما که درون این کهکشان و منظومه‌ی شمسی هستیم، تماشای قسمت زیادی از کهکشان غیر ممکن شود.




resim



 دنباله‌دار، جغد و کهکشان



روز ۱۸ آوریل، دنباله‌دار C/2014 S2 پن‌استارز درحالی که در آسمان نیمکره‌ی شمالی حرکت می‌کرد، کنار این دو جرم زیبا قرار گرفت. جرم بالا-سمت راست، یک کهکشان و جرم پایین-سمت چپ عکس یک سحابی است. این دو جرم در قرن هیجدم و زمانی که ستاره‌شناسی فرانسوی به نام شارل مسیه در پی یافتن دنباله‌دارهای جدید بود کشف شدند. دنباله‌دار پن‌استارز زمانی که این عکس گرفته شده حدود ۱۸ دقیقه‌ی نوری با ما فاصله داشته است. این درحالیست که کهکشان سمت راست-بالای آن که M108 نام دارد، ۴۵ میلیون سال نوری با ما فاصله دارد. این کهکشان در خط دید ما از بغل دیده می‌شود. سحابی سیاره‌نمای جغد که آن را در پایین تصویر می‌بینید با نام M97 هم شناخته می‌شود و ۱۲ هزار سال نوری با ما فاصله دارد. این دنباله‌دار، سحابی و همه‌ی ستاره‌هایی که در عکس می‌بینید در کهکشان خودمان قرار دارند و تنها جرم خارج از کهکشان ما همان کهکشان M108 است. ستاره‌شناسان تخمین می‌زنند که دنباله‌دار C/2014 S2 پس از دور شدن از قسمت‌های داخلی منظومه‌ی شمسی، ۴۲۲۶ سال دیگر به این منطقه باز می‌گردد.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed ، Sepideh37
#6
resim



 حلقه‌ی اینشتین



آیا ممکن است یک کهکشان بتواند در پس کهکشانی دیگر پنهان شود؟ دست کم در مورد کهکشان SDP.81 این‌طور نیست. کهکشان آبی‌رنگی که در مرکز عکس می‌بینید، در پیش‌زمینه قرار دارد و توانسته نور کهکشان پشت سر خود را خمیده کند. در حقیقت کهکشان قرمز رنگ، پشت کهکشان آبی قرار دارد ولی نور آن بر اثر پدیده‌ی «عدسی گرانشی» خمیده شده و در نتیجه می‌توان آن را به این شکل عجیب دید. به این پدیده، «حلقه‌ی اینشتین» هم می‌گویند. عکس کهکشان آبی را تلسکوپ هابل، و عکس کهکشان قرمز را آرایه‌ی رادیویی «آلما» (ALMA) گرفته است. مطالعه‌ی دقیق این تصویر نشان می‌دهد که یک کهکشان کوچک و کم نور اقماری هم در کنار کهکشان پشتی وجود دارد و این نشان می‌دهد که بسیاری از کهکشان‌های اقماری خیلی کم‌نور و در عین حال پر از ماده‌ی تاریک هستند. این کهکشان کوچک را می‌توانید به صورت یک نقطه‌ی سفید در سمت چپ ببینید.




resim




 ابرهای شوریده برفراز نیوزیلند



این‌ها چه نوع ابرهایی هستند؟ هرچند که منشاء آن‌ها مشخص نیست، ولی برخلاف ظاهر ترسناکشان نشانه‌ی وقوع طوفان نیستند. این ابرها با نام غیر رسمی «موج‌دار شوریده» (Undulatus asperatus) شناخته می‌شوند و ظاهر خیلی جالبی دارند. از آن‌جا که خیلی به ندرت رخ می‌دهند، مطالعه‌ی کمی روی آن‌ها انجام شده است. هرچند که بیشتر ابرهای ارتفاع پایین سطح مقطع صاف دارند، به نظر می‌رسد که ابرهای شوریده در قسمت پایینشان دارای ساختارهای عمودی هستند. تصور می‌شود که ابرهای شوریده به نوعی به ابرهای عدسگون یا شاید هم ابرهای ماماتوس مربوط باشند. ابرهای عدسگون نزدیک کوه‌ها تشکیل می‌شوند و ابرهای ماماتوس با طوفان‌ها در ارتباط هستند. شاید هم این ابرها بر اثر «گرم‌بادها» تشکیل می‌شوند. نوعی باد گرم و خشک که از دامنه‌ی کوه به پایین وزیده می‌شود. این عکس سال ۲۰۰۵ در نیوزیلند گرفته شده و از آن‌جا که نور خورشید مایل به ابرها می‌تابد، جزییات زیادی از آن دیده می‌شود.




resim




سیستم انتقال سریع الکترواستاتیکی هلیوپاز



آیا دوست دارید سفری کوتاه‌مدت به مرزهای منظومه‌ی شمسی داشته باشید؟ تصور کنید که سوار فضاپیمایی مجهز به سیستم انتقال سریع الکترواستاتیکی هلیوپاز (HERTS) شده‌اید. در حال حاضر، طرح مفهومی این سیستم آزمایش می‌شود و شاید 10 تا 15 سال طول بکشد تا با این فضاپیما فاصله‌ای معادل 100 واحد نجومی طی شود؛ یعنی 100 برابر فاصله‌ی زمین تا خورشید. بنابراین این سامانه می‌تواند در مقایسه با فضاپیمای وویجر یک با سرعت بیشتری این مسیر را طی کند. طی این مسافت برای وویجر 35 سال طول کشید.  وویجر تنها فضاپیمایی است که توانسته به هلیوپاز یا مرزهای بیرونی منظومه‌ی شمسی نزدیک شود و آن‌ها پشت سر بگذارد. فضاپیمای HERTS از بادبان‌های الکتریکی خورشیدی پیشرفته‌ای استفاده خواهد کرد که به اندازه‌ی 20 کیلومتر باز می‌شوند. این بادبان‌ها تنها یک میلی‌متر ضخامت دارند و از فضاپیمایی که در مرکز آنها می‌چرخد بار مثبت می‌گیرند. نیروی الکترواستاتیکی که تولید می‌شود پروتون‌های بادهای خورشیدی را پس می‌زند تا نیروی پیشران لازم برای حرکت را ایجاد کند. در مقایسه با بادبان‌های نوری خورشیدی، بادبان‌های الکتریکی می‌توانند مسافت‌های بیشتری را با شتاب طی کند و در فاصله‌ی دورتری از خورشید حرکت کند و به سمت سیاره‌های خارجی برود.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed ، Sepideh37
#7
resim



 غروب عطارد و هلال ماه



هیچ وقت نمی‌توانید در آسمان، سیاره‌ی عطارد و هلال ماه را دور از خورشید ببینید. این عکس زیبا که در غروب ۸ آوریل گرفته شده،‌ هلال ماه و سیاره‌ی عطارد را در حال غروب نشان می‌دهد. در قسمت پایین عکس می‌توانید نور چراغ‌های شهر لیسبون در پرتغال و رودخانه‌ی تاگوس را ببینید. هنگامی که این عکس گرفته شده، ماه در حضیض مداری و بنابراین بسیار به زمین نزدیک بوده است. بنابراین حتی قسمت‌ تاریک ماه هم بر اثر بازتاب نور زمین به سطح ماه تا حدودی روشن شده و در این عکس به خوبی دیده می‌شود. در روزهای پیش رو به راحتی می‌توان سیاره‌ی عطارد را برفراز افق غربی مشاهده کرد. روز ۱۸ آوریل این سیاره به بیشترین کشیدگی غربی خود نسبت به خورشید می‌رسد و بنابراین در آسمان ارتفاع خیلی زیادی دارد. جالب است که در روز ۹ می، عطارد نسبت به دید ناظر زمینی از جلوی دیسک خورشید رد می‌شود و ما می‌توانیم شاهد پدیده‌ی نادر گذر عطارد باشیم.



resim



طلوع ماه و زهره



هیچ وقت نمی‌توانیم در آسمان، سیاره‌ی زهره و هلال ماه را دور از خورشید ببینیم. عکسی که می‌بینید یکی از فریم‌های فیلمی تایم‌لپس است که صبح روز ۶ آوریل گرفته شده و این دو را در حال بالا آمدن پیش از طلوع خورشید نشان می‌دهد. «رصدخانه‌ی تایده» (Teide Observatory) به صورت ضد نور در این تصویر دیده می‌شود. در این عکس به خوبی می‌توان نزدیک شدن زهره به ماه و سپس مخفی شدن آن را دید. هرچند که ماه در حالت هلال قرار دارد ولی زهره در دورترین فاصله‌اش از ماست و فاز ۹۶ درصدی تقریبا کامل دارد. فیلم ۱۵ ثانیه‌ای تایم‌لپس را می‌توانید از پنجره‌ی پایین ببینید.


دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.





resim



شکارچی قرمز و آبی


شکارچی چطور این‌قدر رنگارنگ شده؟ نور قرمزی که می‌بینید بر اثر تابش اتم‌های هیدروژن و سولفور ۲ تولید شده است. نور آبی-سبز را اکسیژن ۳ ایجاد کرده. این عکس نفس‌گیر در نتیجه‌ی ترکیب تعداد خیلی زیادی عکس و ۲۰۰ ساعت نوردهی بدست آمده است. در قسمت پایین عکس می‌توانید حلقه‌ی برنارد را ببینید. این سحابی بزرگ انگار که مثل یک گهواره دیگر سحابی‌های صورت فلکی شکارچی را در بر گرفته است. حلقه‌ی برنارد احتمالا بر اثر انفجاری ابرنواختری که ۲ میلیون سال پیش رخ داده بوجود آمده است. سحابی شعله را هم به راحتی می‌توان در عکس تشخیص داد. ولی تشخیص سحابی سر اسب به کمی دقت احتیاج دارد.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed ، Sepideh37
#8
resim



گذر عطارد؛ لکه‌ای غیر معمول روی خورشید



این نقطه روی خورشید چیست؟ اگر به دقت نگاه کنید، متوجه می‌شوید که کاملا دایره‌ای است. این نقطه در نتیجه‌ی نوعی خورشید گرفتگی غیر معمول که در سال ۲۰۰۶ رخ داد، ایجاد شده است. معمولا ماه باعث خورشید گرفتگی می‌شود، ولی این بار سیاره‌ی عطارد بود که خورشید گرفتگی را ایجاد کرد. درست مثل ماه که وقت نزدیکی به لحظه‌ی کسوف، هلالش باریک می‌شود، هلال عطارد هم به هنگام نزدیکی به لحظه‌ی گذر، باریک و باریک‌تر شد. در نهایت فاز هلال عطارد صفر شد و مثل لکه‌ای سیاه‌رنگ از جلوی خورشید گذشت. این عکس متعلق به ۱۰ سال پیش است، گذر عطارد بعدی فردا رخ می‌دهد.




resim



سه سیاره برای یک ستاره



در فاصله‌ی ۴۰ سال نوری از ما یک ستاره‌ی خیلی سرد و کم‌ نور به نام «تراپیست-۱» (TRAPPIST-1) قرار دارد. اکنون در مدار این ستاره، سه سیاره‌ی جدید کشف شده است. اولین بار تلسکوپ رباتیک بلژیکی «تراپیست» در شیلی آن‌ها را کشف کرد. هر سه‌ی این سیاره‌های فراخورشیدی تقریبا هم اندازه‌ی زمین هستند. از آن‌جا که مدار آن‌ها خیلی نزدیک به ستاره‌ی کوچک و کم‌نورشان است، این سیاره‌ها دارای مناطقی روی سطحشان هستند که امکان وجود آب مایع روی آن‌ها میسر شده است. آب مایع از علایم اصلی وجود حیات است. این سیاره‌ها به دلیل فاصله‌ی کمی که با زمین دارند سوژه‌ی خوبی برای کاوش‌های تلسکوپی در اتمسفرشان هستند. هر سه‌ی این سیاره‌ها به زیبایی در این کار هنری تصویر شده‌اند.



resim



سحابی عنبیه



این ابرهای کیهانی در فاصله‌ی ۱۳۰۰ سال نوری از ما و صورت فلکی قیفاووس قرار دارند. سحابی سمت راست عکس با نام «سحابی عنبیه» یا NGC 7023 شناخته می‌شود به شکل یک گل در آمده است. این تصویر تلسکوپی به خوبی شکل و رنگ‌های سحابی را نشان می‌دهد. در خود سحابی می‌بینیم که چگونه گازهای آبی رنگ، یک ستاره‌ی مرکزی را در بر گرفته‌اند. رنگ آبی نشانگر بازتاب نور ستاره‌ی مرکزی از غبار متراکم است. رشته‌های مرکزی این سحابی بازتابی به رنگ قرمز خیلی ضعیف می‌درخشند. دلیلش این است که بعضی از دانه‌های غبار تابش غیر مرئی فرابنفش ستاره را به نور قرمز تبدیل می‌کنند. رصدهایی که در طول موج فروسرخ از این سحابی صورت گرفته نشان می‌دهد که سحابی عنبیه دارای مولکول‌های پیچیده‌ی کربن به نام PAH است. این عکس میدان دیدی به اندازه‌ی پنج ماه کامل از آسمان را در بر گرفته است.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed
#9
resim



درخش سبزرنگ بهار



این عکس صبح روز ۲۰ مارس از «هالئاکالا» واقع در هاوایی گرفته شده و اولین طلوع بهاری ۲۰۱۶ در نیمکره‌ی شمالی را نشان می‌دهد. در بالای خورشید می‌توانید درخش سبز را ببینید. درخش سبز پدیده‌ای است که فقط در یک چشم به هم زدن دیده می‌شود و گاهی اوقات در آخرین لحظات غروب یا اولین لحظات طلوع خورشید در لب افق روی می‌دهد. به این هنگام در لبه‌ی بالایی خورشید می‌توان یک نور سبز را مشاهده کرد. شکست نور در اتمسفر غلیظ باعث می‌شود که برای یک لحظه نور سبز که طول موج کوتاه‌تری دارد هم پراکنده شود.




resim



 نورهای شمالی لاپلند



اوایل بهار در نیمکره‌ی شمالی موقع خوبی برای تماشای شفق‌های قطبی است. نزدیک به اعتدال بهاری، جهت‌گیری میدان مغناطیسی زمین نسبت به بادهای خورشیدی به شکلی می‌شود که شفق‌ها را می‌توان با شدت بیشتری دید. عکسی که می‌بینید در شب ۲۸/۲۹ مارس امسال در لاپلند فنلاند گرفته شده است. شفق‌های قطبی در این عکس پانورامای ۳۶۰ درجه سراسر آسمان را پوشانده‌اند. ساکنان محلی منطقه حسابی از نورافشانی این شفق‌ها که با چشم غیر مسلح هم دیده می‌شد لذت بردند.



resim


کهکشان کوتوله‌ی سه دانشمند



این کهکشان کوتوله‌ی تنها به نام کاشفانش وولف، اونمارک، ملوت، (WLM) نام‌گذاری شده است. این کهکشان که در صورت فلکی قیطس قرار دارد، یکی از دورترین همسایگان ما در گروه محلی محسوب می‌شود. به دلیل فاصله‌ی زیاد هیچ‌وقت دچار برهمکنش گرانشی شدید با دیگر کهکشان‌های گروه محلی نشده است. در این کهکشان می‌توان زایشگاه‌های ستاره‌ای صورتی رنگ و ستارگان داغ آبی رنگ را مشاهده کرد. قطر این کهکشان کوتوله با هاله‌اش حدود ۸۰۰۰ سال نوری است و در هاله‌ی آن می‌توان ستارگان سردتر و پیرتر زرد رنگ را دید. این عکس را دوربین ۲۶۸ مگاپیکسلی OmegaCAM از رصدخانه‌ی پارانال گرفته است.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط:
#10
resim




گذر عطارد



روز ۹ می، قرص کوچک سیاره‌ی عطارد از جلوی خورشید عبور کرد. این گذر حدود ۷ و نیم ساعت طول کشید و بیشتر مردم زمین فرصت تماشای آن را داشتند. این دومین گذر عطارد از ۱۴ گذر قرن ۲۱ بود. این عکس از انگلستان گرفته شده و در آن به جز قرص سیاره‌ی عطارد، به خوبی عوارض سطح خورشید پیدا هستند. عوارضی مثل لکه‌ها و شراره‌های خورشیدی.




 آینه‌ی تلسکوپ فضایی جیمز وب




دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.






قرار است که جیمز وب، قوی‌ترین تلسکوپ فضایی دنیا باشد و تلسکوپ هابل را بازنشسته کند. ماه گذشته، از آینه‌ی اصلی ۱۸ قسمتی آن رونمایی شد. در ویدیوی تایم‌لپسی که هفته‌ی پیش گرفته شده، این آینه‌ی ۶.۵ متری در حال حرکت از حالت افقی به عمودی نشان داده می‌شود. آینه‌ها از جنس بریلیوم هستند و با لایه‌ی نازکی از طلا اندود شده‌اند. اهداف علمی تلسکوپ فضایی جیمز وب، مطالعه‌ی عالم در لحظات اولیه‌ی پیدایش و ویژگی‌های سیاره‌های فراخورشیدی نزدیک است. به دلیل اندازه‌ی بزرگی که آینه دارد، به هنگام پرتاب تا می‌شود و در فضا دوباره باز می‌شود. این تلسکوپ پروژه‌ای مشترک بین سازمان‌های فضایی آمریکا، اروپا و کانادا است و انتظار می‌رود که سال ۲۰۱۸ پرتاب شود.





resim



ملاقات زحل و مریخ با سحابی‌های راه‌شیری





این عکس شگفت‌انگیز همه‌چیز دارد. سیاره‌، ستاره‌، سحابی‌ و یک کهکشان. نزدیک‌ترین اجرام این عکس به ما، مریخ و زحل هستند که به ترتیب در سمت راست بالای عکس و مرکز آن دیده می‌شوند. در سمت راست می‌توانید سحابی‌های «رو مارافسای» (Rho Ophiuchus) را ببینید. ستاره‌ی پرنور قلب‌العقرب در دل آن قرار دارد. این مجموعه‌ی سحابی دارای سحابی‌های نشری قرمز و سحابی‌های آبی‌رنگ بازتابی است. در بالا-سمت راست تصویر، سحابی «سر اسب آبی» دیده می‌شود. در پایین-سمت چپ عکس، تعداد زیادی سحابی جذبی تاریک دیده می‌شود که از سمت مرکز راه‌شیری گسترش یافته‌اند.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Sepideh37 ، Saeed
  
  • 1(current)
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • ...
  • 9
  • بعدی 


موضوعات مشابه ...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
  رویدادهای نجومی زمستان 96 Samira 0 7 01-09-2018, 05:29 PM
آخرین ارسال: Samira
  همه هیجان‌های نجومی در سال ۲۰۱۸ Samira 0 5 01-09-2018, 05:19 PM
آخرین ارسال: Samira
  نمای هیجان انگیز کره زمین و ماه در تصویر جدید ناسا از سیاره زحل Samira 0 20 04-26-2017, 11:25 AM
آخرین ارسال: Samira
  تصویر خارق العاده ای از بارش شهابی در سراسر جهان Samira 0 109 01-03-2017, 05:19 PM
آخرین ارسال: Samira
  مهم‌ترین پدیده‌های نجومی که در سال ۲۰۱۷ رخ می‌دهند Samira 0 115 12-31-2016, 05:14 PM
آخرین ارسال: Samira
  اولین رویداد نجومی سال 2017 ! Samira 0 86 12-31-2016, 05:12 PM
آخرین ارسال: Samira
  چرخه تولد و مرگ ستاره ها در تصویر جدیدی از ناسا Samira 0 77 12-08-2016, 05:29 PM
آخرین ارسال: Samira
  اولین تصویر از خورشید که ۱۷۱ سال قبل گرفته شد Samira 0 54 10-03-2016, 07:43 PM
آخرین ارسال: Samira
  با ابزارهای نجومی بیشتر آشنا شوید Samira 4 180 07-11-2016, 06:10 PM
آخرین ارسال: Samira
  6 تصویر باورنکردنی سازه‌های ساخت بشر از ایستگاه بین‌المللی فضایی Samira 1 107 07-09-2016, 06:24 PM
آخرین ارسال: Samira

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع:
1 مهمان