•  قبلی
  • 1
  • ...
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9(current)
رتبه موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
تصویر نجومی روز
#1
Star 
resimresimresimresimresim





تصویر نجومی روز



Astronomy Picture of the Day
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed ، Atefeh Kpop
صفحه 9 (<ارسال بالا اولین ارسال این موضوع است>)
#81
resim


سحابی تاریک LDN 1622 و حلقه‌ی بارنارد




در این منظره‌ی کیهانی می‌توانید تصویر ضد نور یک سحابی تاریک حیرت‌انگیز را ببینید. سحابی تاریک LDN 1622 پایین‌تر از مرکز عکس و در برابر پس‌زمینه‌ای پر از گاز هیدروژن قرار دارد. این سحابی را فقط می‌توان در تصاویر تلسکوپی دید که با نوردهی زیاد گرفته شده‌اند. سحابی LDN 1622 در کنار صفحه‌ی راه‌شیری قرار دارد. این سحابی به صورت ظاهری در کنار حلقه‌ی بارنارد دیده می‌شود. ابر کیهانی بزرگی که مجموعه‌ی سحابی‌های نشری در کمربند و شمشیر جبار را در بر گرفته است. به نظر می‌رسد که سحابی تاریک LDN 1622 نسبت به سحابی مشهور جبار خیلی نزدیک‌تر است و فقط ۵۰۰ سال نوری با ما فاصله دارد. عکسی که در بالا می‌بینید یک درجه میدان دید دارد و در این فاصله حدود ۱۰ سال نوری را در بر گرفته است.


resim




زحل در طیف فروسرخ


بسیاری از جزییات سیاره‌ی زحل به خوبی در طیف فروسرخ دیده می‌شوند. نوارهای ابر، ساختارهای بزرگی از جمله طوفان‌هایی طویل را نشان می‌دهند. یک چیز خیلی عجیب دیگر که در طیف فروسرخ دیده می‌شود، یک الگوی شش ضلعی است که در قطب شمال سیاره قرار گرفته. هرکدام از ضلع‌های این شش‌ضلعی تقریبا به اندازه‌ی قطر زمین ما هستند. قبلا از وجود این شش‌ضلعی خبر نداشتیم و آن را پیش‌بینی نکرده‌ بودیم. پژوهشگران درحال مطالعه روی منشاء و علت پایداری آن هستند. حلقه‌های مشهور زحل در مدار این سیاره گردش می‌کنند و پایین‌تر از استوای آن سایه انداخته‌اند. عکسی که در بالا می‌بینید سال ۲۰۱۴ توسط فضاپیمای کاسینی گرفته شده ولی تا همین چند وقت پیش پردازش نشده بود. سپتامبر امسال ماموریت کاسینی با یک شیرجه‌ی مرگبار در جو زحل به پایان می‌رسد.




resim


ستاره‌های جوان و سحابی غبارآلود در ثور


این مجموعه‌‌ سحابی پر از غبار در فاصله‌ی ۴۵۰ سال نوری از ما و لبه‌ی ابر مولکولی ثور قرار دارد. این عکس تلسکوپی که با ۴۰ ساعت نوردهی گرفته شده، میدان دیدی به اندازه‌ی ۲ درجه را پوشش داده است. در مجموعه‌ی این گاز و غبار می‌توان بعضی از ستاره‌های کلاس T-Tauri را مشاهده کرد. این ستاره‌ها میلیون‌ها سال سن دارند و هنوز در دوران نوجوانی خود هستند. روشنایی آن‌ها متفاوت است و در فازهای آخر فروپاشی گرانشی خود قرار دارند. دمای هسته‌ی آن‌ها درحال افزایش است و در مرکزشان همجوشی هسته‌ای صورت می‌گیرد. آن‌ها درحال رشد هستند و می‌روند که به ستاره‌های کم‌جرم و پایدار رشته‌ی اصلی تبدیل شوند. این ستاره‌ها دقیقا در مرحله‌ای قرار دارند که خورشید ما ۴٫۵ میلیارد سال پیش آن را طی کرد. در سمت چپ عکس می‌توان یکی از این ستاره‌های جوان به نام V1023 Tauri را مشاهده کرد. این ستاره درون ابری زرد رنگ قرار گرفته و در کنار یک سحابی بازتابی آبی به نام Cederblad 30 قرار دارد. درست در بالای آن‌ها سحابی تاریک Barnard 7 دیده می‌شود.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed
#82
resim


زتا-مارافسای؛ ستاره‌ی فراری


درست مثل یک کشتی فضایی که در دریای کیهانی حرکت می‌کند، ستاره‌ی فراری زتا-مارافسای یک موج کمانی میان‌ستاره‌ای ایجاد کرده است. موجی که به خوبی در این پرتره‌ی فروسرخ دیده می‌شود. در این تصویر می‌توانید ستاره‌ی آبی‌رنگ زتا-مار افسای که ۲۰ برابر خورشید ما جرم دارد را ببینید. این ستاره در نزدیکی قسمت مرکزی عکس با سرعت ۲۴ کیلومتر بر ثانیه به سمت چپ در حرکت است. باد ستاره‌ای قدرتمند این ستاره در پس آن حرکت و ماده‌ی میان‌ستاره‌ای پر از غبار آن را داغ می‌کند. زتا-مارافسای سرعت حرکت خیلی زیادی دارد. دلیلش این است که زمانی عضو یک سامانه‌ی ستاره‌ای دوتایی بوده است. ستاره‌ی همدم آن پرجرم‌تر بوده و بنابراین کمتر عمر کرده است. وقتی این ستاره‌ی همدم به صورت یک ابرنواختر منفجر شد و مواد آن در فضا پخش شدند، زتا مارافسای از سامانه بیرون پرتاب شد. این ستاره در فاصله‌ی ۴۶۰ سال نوری از ما قرار دارد و ۶۵ هزار بار از خورشید پرنورتر است. اگر غبار اطراف این ستاره نبود، زتا-مارافسای تبدیل به یکی از پرنورترین ستاره‌های آسمان شب می‌شد. این عکس میدان دیدی به اندازه‌ی ۱٫۵ درجه یا ۱۲ سال نوری را پوشش می‌دهد.


resim


اقمار و مشتری


۱۰ آوریل ماه و سیاره‌ی مشتری در کنار هم قرار گرفتند. در این شب هر دوی آن‌ها در حالت مقابله بودند. در قسمت بالای عکس می‌توانید چهره‌ی آشنای ماه را ببینید که اندکی پشت ابر قرار گرفته است. در قسمت پایین هم سیاره‌ی مشتری و چهار قمر آن دیده می‌شوند. این چهار قمر همان‌طور که نامشان در سمت راست آمده از بالا به پایین به ترتیب کالیستو، اروپا، گانیمد و آیو نام دارند. کالیستو، گانیمد و آیو بزرگتر از ماه ما هستند و اروپا هم فقط اندکی از آن کوچک‌تر است. در واقع از ۶ قمر بزرگ منظومه‌ی شمسی پنج‌تای آن‌ها در این عکس حضور دارند و فقط جای تایتان قمر زحل خالیست.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed
#83
resim


رسیدن برفراز غروب




یک هفته‌ی پیش فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی این منظره‌ را مشاهده کردند. منظره‌ی فضاپیمای تدارکاتی سیگنوس که سه روز زودتر سوار بر موشک اطلس ۵ پرتاب شده و درحال رسیدن به ایستگاه فضایی بین‌المللی بود. در پس این فضاپیما منظره‌ای زیبا از زمین و ابرهایش دیده می‌شود. خورشید که درحال غروب پشت افق زمین بوده ابرها را به رنگ نارنجی در آورده است. فضاپیمای رباتیک سیگنوس حامل تجهیزات لازم برای انجام بیش از ۲۰۰ آزمایش در ایستگاه فضایی بین‌المللی بود.




resim


شهاب‌های شلیاقی در نیمکره‌ی جنوبی


بارش شهابی سالیانه‌ی شلیاقی ۲۲ آوریل پیش از سپیده‌دم با عبور زمین از گرد و غبار برجای مانده‌ از دنباله‌دار تاچر به اوج رسید. عکسی که می‌بینید همین تاریخ زیر آسمان تاریک صحرای مرتفع آتاکاما در شیلی گرفته شده است. این عکس ترکیبی است و تعداد زیادی شهاب در آن مشاهده می‌شود. نور ماه به خوبی پیش‌زمینه را روشن کرده است. این تصویر ترکیبی از مجموعه عکس‌هایی که طی ۵ ساعت گرفته شده‌اند بدست آمده است. در این تصویر می‌توانید تعداد زیادی شهاب ببینید که همه از یک جا یعنی صورت فلکی شلیاق منشاء گرفته‌اند. در پیش‌زمینه گنبدهای رصدخانه‌های لاس کامپاناس دیده می‌شوند. گنبد سمت چپ متعلق به یک تلسکوپ ۲٫۵ متری به نام دو پونت و گنبد سمت راست متعلق به تلسکوپ ۱٫۳ متری OGLE است.




resim




کهکشانی به نام همبرگر






هیچ همبرگری این‌قدر بزرگ نیست. چیزی که در این عکس می‌بینید نمایی تلسکوپی از کهکشان NGC 3628 است. کهکشانی که از کنار دیده می‌شود و آن‌قدر تپل است که شبیه به همبرگر به نظر می‌آید. این کهکشان بزرگ ۱۰۰ هزار سال نوری قطر دارد و فاصله‌اش از ما ۳۵ میلیون سال نوری است. NGC 3628 در کنار کهکشان‌های بزرگ مارپیچی M65 و M66 در صورت فلکی اسد قرار گرفته است. این سه در کنار هم به نام سه‌گانه‌ی اسد شناخته می‌شوند.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed
#84
resim


سیاره‌ی شفق




این چه سیاره‌ی عجیبی است؟ خوب درواقع زمین خودمان است و این عکس از ایستگاه فضایی بین‌المللی و زمانی گرفته شده که شفق‌های قطبی قوی در اتمسفر زمین تشکیل شده بودند. ایستگاه فضایی بین‌المللی در فاصله‌ی ۴۰۰ کیلومتری از زمین و در قسمت بالایی شفق‌ها قرار دارد. شفق‌های قطبی بر اثر برخورد ذرات باردار خورشیدی با اتم‌های اتمسفر زمین بوجود می‌آیند. رنگ سبز بر اثر برهمکنش این ذرات با اتم‌های اکسیژن ایجاد شده است. با این حال بالاتر از افق زمین می‌توان رنگ نادرتر قرمز را هم مشاهده کرد. این منظره به هنگام یک طوفان خورشیدی در ژوئن سال ۲۰۱۵ بوجود آمد.




resim




برهمکنش دو کهکشان از نگاه هابل




چه بر سر این کهکشان آمده است؟ هرچند که به درستی نمی‌دانیم ولی احتمالا این کهکشان که با نام UGC 1810 شناخته می‌شود با یک کهکشان کوچکتر وارد برهمکنش گرانشی شده است. مجموعه‌ی این دو کهکشان Arp 273 نامیده می‌شود. شکل و شمایل این چنین آشفته‌ی UGC 1810 و به خصوص حلقه‌های آبی‌رنگ بیرونی آن در نتیجه‌ی برهمکنش‌های گرانشی شدید است. رنگ آبی حلقه‌ها به دلیل وجود ستاره‌های پرجرم و داغی است که در چند میلیون سال گذشته تشکیل شده‌اند. قسمت‌های درونی کهکشان قرمزتر و قدیمی‌تر به نظر می‌رسند و رگه‌های غباری در آن دیده می‌شود. Arp 273 در فاصله‌ی ۳۰۰ میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی اندرومدا قرار دارد. به احتمال خیلی زیاد UGC 1810 طی چند میلیارد سال آینده کهکشان کوچکتر همدم خود را می‌خورد و به یک کهکشان مارپیچی معمولی تبدیل می‌شود.




resim




دب اکبر برفراز آتشفشان‌های شیلی


صورت فلکی دب‌اکبر از اولین چیزهایی است که هرکس در زیر آسمان شب می‌خواهد آن را ببیند. پنج تا از ستاره‌های دب‌اکبر یا همان خرس بزرگ واقعا در فضا نزدیک به هم هستند و تقریبا همزمان تشکیل شده‌اند. اگر دو ستاره‌ی سر ملاقه را با یک خط به هم وصل کنید و آن را ادامه دهید به ستاره‌ی قطبی که در حقیقت یکی از ستاره‌های دب اصغر است می‌رسید. همه‌ی ستاره‌ها در فضا درحال حرکت هستند و حرکت آن‌ها باعث می‌شود طی ۱۰۰ هزار سال آینده صورت فلکی دب اکبر تغییر شکل بدهد. عکسی که می‌بینید ماه آوریل امسال گرفته شده و این صورت فلکی را درحالی نشان می‌دهد که در بالای کوه‌های آتشفشانی شیلی قرار دارد و تصویر آن در یک مرداب بازتاب شده است.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط: Saeed
#85
resim

پنجره‌ای رو به کهکشان فرفره


کهکشان مارپیچی بزرگ و زیبای M101 یکی از آخرین اجرامی بود که به کاتالوگ مشهور مسیه اضافه شد. این کهکشان خیلی بزرگ است و ۱۷۰ هزار سال نوری، یعنی تقریبا دو برابر کهکشان راه‌شیری قطر دارد. فاصله‌ی آن از ما در حدود ۲۵ میلیون سال نوری است. در تصویر بالا کهکشان M101 را می‌بینید و ستاره‌هایی که متعلق به کهکشان خودمان هستند. بعضی از کهکشان‌های دوردست را هم در همین کادر می‌توان دید. مرکز کهکشان M101 مملو از ستارگان سرد و زرد رنگ است. این درحالیست که بازوهای کهکشان M101 را ستارگان داغ‌تر آبی‌رنگ و جوان تشکیل داده‌اند. بازوهایی که به جز ستاره‌های آبی‌رنگ، سحابی‌های صورتی و رگه‌های غباری کدر هم در آن‌ها دیده می‌شود. این کهکشان که در محدوده‌ی صورت فلکی خرس بزرگ قرار دارد با نام کهکشان فرفره هم شناخته می‌شود.






resim


کستور و پولوکس؛ ستاره‌های صورت فلکی دوپیکر




نام این دو ستاره چیست؟ این دو ستاره پولوکس (چپ) و کستور (راست) نام دارند. کستور و پولوکس از نظر روشنایی یکسان ولی از نظر رنگ کاملا متفاوت هستند. پولوکس در فاصله‌ی ۳۳ نوری از ما قرار گرفته و با جرم دو برابر خورشید یک غول سرخ است. کستور در فاصله‌ی ۵۱ سال نوری از ماست و جزو ستاره‌های رشته‌ی اصلی قرار می‌گیرد. این ستاره ۲٫۷ برابر نسبت به خورشید ما پرجرم‌تر است. کستور دست کم دو ستاره‌ی همدم دارد و می‌دانیم که در مدار پولوکس حداقل یک سیاره‌ی پرجرم در گردش است. در افسانه‌های بابل، یونان و روم باستان کستور و پولوکس دو برادر هستند.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط:
#86
resim

 بزرگ‌ترین، داغ‌ترین و چاق‌ترین موجود عالم

 در این نمای باشکوه از تلسکوپ فضایی هابل، یکی از بزرگ‌ترین خوشه‌های کهکشانی عالم را می‌بینید. خوشه کهکشانی «El Gordo» در فاصله ۷٬۲۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سال‌نوری از ما واقع شده و بزرگ‌ترین، داغ‌ترین و درخشان‌ترین خوشه کهکشانی تابنده پرتو ایکس در عالم باستان به شمار می‌رود.

خوشه‌های کهکشانی مانند خوشه کهکشانی «ال‌گوردو» که پژوهشگران آن را «ACT-CLJ0102-4915» نام‌گذاری کرده‌اند، ابزارهای مفیدی برای بررسی دورترین اجرام عالم به شمار می‌روند، زیرا جرم بسیار زیادی دارند و گرانش عظیم آن‌ها، همانند یک عدسی محدب، نور کهکشان‌های نخستین و دیگر اجرام دورتری را که پشت آن‌ها واقع شده‌اند، تقویت می‌کند. این خوشه‌های کهکشانی هم‌چنین در گستره متنوعی از تحقیقات کیهان‌شناسی موردمطالعه قرار می‌گیرند، چراکه اطلاعات ارزشمندی از سهم ماده تاریک و انرژی تاریک در عالم، ویژگی‌های بافتار فضازمان، انبساط عالم و توزیع ماده تاریک درون خوشه کهکشانی در خود نهفته دارند.

شرح عکس: خوشه کهکشانی ال‌گوردو از نگاه تلسکوپ فضایی هابل. برای تماشای عکس بزرگ‌تر،دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
.
[/b]
ال‌گوردو حدود ۷٫۲ میلیارد سال‌نوری با زمین فاصله دارد. سال‌نوری، فاصله‌ای است که نور با سرعت ۳۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه، طی یک سال در خلأ می‌پیماید و تقریبا معادل ۹۴۵۰ میلیارد کیلومتر است. تصویری که می‌بینید، مربوط به زمانی است که هنوز نیمی از ۱۳٫۸ میلیارد سال عمر عالم نگذشته بود.
این خوشه کهکشانی فوق‌العاده سنگین است و جرم آن را ۳ میلیون‌میلیارد (۱۰۱۵×۳) برابر خورشید برآورد کرده‌اند؛ به همین دلیل است که پژوهشگران آن را «El Gordo» نام‌گذاری کرده‌اند که در زبان اسپانیایی، «چاق» معنی می‌دهد. ال‌گوردو تقریبا ۳٬۰۰۰ برابر از کهکشان خودمان، راه‌شیری، سنگین‌تر است.

سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۱)، پژوهشگران با ترکیب مشاهدات تلسکوپ بسیار بزرگ (VLT) در رصدخانه جنوبی اروپا، تلسکوپ فضایی پرتو ایکس چاندرا و تلسکوپ کیهان‌شناختی آتاکاما به این نتیجه رسیدند که ال‌گوردو درواقع از دو خوشه کهکشانی تشکیل شده است که با سرعت میلیون‌ها کیلومتر بر ساعت به هم برخورد کرده‌اند.

خوشه‌های کهکشانی، بزرگ‌ترین ساختارهایی در عالم هستند که تحت تأثیر گرانش مقید می‌مانند و شکل‌گیری آن‌ها عمدتا به عملکرد ماده تاریک و انرژی تاریک بستگی دارد. ماده تاریک، ماده مرموزی است که نزدیک به ۲۷ درصد از محتوای ماده-انرژی عالم را به خود اختصاص داده و جز اثر گرانشی، نتوانسته‌ایم ویژگی دیگری از آن را آشکار کنیم.

انرژی تاریک، پدیده مرموز دیگری است که حدود ۶۸ درصد از محتوای ماده-انرژی عالم را به خود اختصاص داده و مسبب انبساط شتابدار عالم از ۷ میلیارد سال پیش به این‌سو است. جایزه نوبل سال ۲۰۱۱ (۱۳۹۰) به کاشفان پدیده انرژی تاریک اهدا شد. 
مشاهدات تلسکوپ فضایی هابل در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳) آشکار کرد که بیشتر جرم ال‌گوردو به شکل ماده تاریک است. شواهد رصدی از آن حکایت دارد که ماده معمولی این خوشه کهکشانی، عمدتا از گازهایی چنان داغ تشکیل شده که از خود پرتوهای ایکس می‌تابانند و به دنبال برخورد دو خوشه کهکشانی تشکیل‌دهنده، در حال جدا شدن از ماده تاریک است. سرعت گازهای داغ در حال کاهش است، درحالی‌که سرعت ماده تاریک تغییری نکرده است.

resim

شرح عکس: در این تصویر ترکیبی، توزیع ماده تاریک با رنگ آبی و موقعیت گازهای داغ تابنده پرتو ایکس با رنگ صورتی مشخص شده است. برای مشاهده عکس در ابعاد بزرگ‌تر، دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
.


تصویر هابل از ترکیب تصاویر دوربین پیشرفته نقشه‌برداری (ACS) و دوربین میدان باز-۳ (WFC3) به دست آمده و بخشی از برنامه رصدی «RELICS» به شمار می‌رود. همان‌طور که چند خط بالاتر هم اشاره شد، این تصویر سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳) ثبت شده و این هفته به عنوان «عکس هفته هابل» انتخاب شده است.

برای مشاهده و دانلود نسخه‌های باکیفیت‌تر این تصویر می‌توانید  دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
.[/b]
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط:
#87
resim


چشم‌انداز عجیب بزرگ‌ترین همسایه کهکشانی ما


 «کهکشان آندرومدا»، نزدیک‌ترین کهکشان بزرگ همسایه راه‌شیری است که در شرایط مناسب با چشم غیرمسلح هم دیده می‌شود؛ اما «دانیل لوپز»، اخترشناس در مرکز اخترفیزیک جزایر قناری با مهارتی کم‌نظیر توانسته است پدیده عجیبی را در اطراف آن به تصویر بکشد.



کهکشان آندرومدا که به M31 مشهور است، نخستین بار به دست «عبدالرحمن صوفی»، منجم نامدار ایرانی به عنوان جرم غیرستاره‌ای در آسمان دسته‌بندی شد. این کهکشان از نوع کهکشان‌های مارپیچی است، در مقایسه با کهکشان ما اندازه و جرم بیشتری دارد و در حال حاضر با سرعت ۱۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه به ما نزدیک می‌شود. منجمان آماتور سال‌هاست که برای ثبت جزئیات زیبای این کهکشان، دوربین‌های عکاسی و تلسکوپ‌های خود را به جایگاه این کهکشان در صورت‌فلکی «زن در زنجیر» نشانه می‌روند و بزرگ‌ترین رصدخانه‌ها و تلسکوپ‌های فضایی هم برای رازگشایی از اسرار این همسایه نزدیک، پیوسته آن را زیر نظر دارند.


همان‌طور که در مرکز این تصویر می‌بینید، بازوهای مارپیچی بزرگ و ستارگانی جوان آبی‌رنگی که در امتداد آن پراکنده شده‌اند، رگه‌های تیره‌رنگ غبار و هسته درخشان زردرنگ به خوبی دیده می‌شوند؛ اما در این تصویر، پدیده دیگری نیز وجود دارد که کمتر در تصاویر منتشرشده از این کهکشان دیده شده است. منظور ما، ابرهای سرخ‌رنگی است که به دنبال تابش هیدروژن یونیزه روشن شده‌اند. اشتباه نکنید، این ابرها جزء کهکشان آندرومدا نیستند. آن‌ها بخشی از ابرهای سیروس غبارآلود میان‌ستاره‌ای هستند که چند صد سال‌نوری بالاتر از صفحه کهکشان خودمان واقع شده‌اند و خط دید این کهکشان از میان آن‌ها می‌گذرد.



تصاویری مانند این، به شیوه‌ای متفاوت از عکاسی معمولی ثبت می‌شوند. پژوهشگران طی چند نوبت نوردهی با فیلترهای متفاوت، تصاویری در طیف خاکستری (شدت نور) ثبت می‌کنند؛ آن‌ها این تصاویر را در نرم‌افزارهای پردازش عکس متناسب با فیلتر به‌کاررفته، رنگ‌آمیزی می‌کنند و درنهایت آن‌ها را باهم ترکیب می‌کنند تا به چنین نمای رنگی زیبایی دست یابند. برای ثبت این ابرها هم عکاس از فیلتر خاصی استفاده کرده است که فقط طول‌موج‌های متناظر با تابش هیدروژن یونیزه را عبور می‌دهد.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط:
#88
resim

شکوه یک کهکشان مارپیچی


،در این تصویر که توسط تلسکوپ بسیار بزرگ(VLT) ثبت شده نمایی با جزئیات  زیاد از این کهکشان دیده می‌شود. بخش مرئی آن شامل میلیون‌ها ستاره درخشان و یک توده گرد و غبار است که در چرخش گرانشی و دَوَرانی بازوهای مارپیچی در مرکز احاطه شده است. خوشه‌های باز که شامل ستاره‌های آبی روشن هستند در طول این بازوهای مارپیچی پخش شده‌اند، درحالی که خطوط تاریک ِ این تودۀ بین ستاره‌ای متراکم بین آنها پخش شده‌اند.




resim
طوفان مارپیچی در مشتری


عضی از طوفان ها در مشتری کاملأ مارپیچی هستند. این طوفان چرخشی در ماه گذشته توسط فضاپیمای رباتیک جونو متعلق به ناسا رصد شد. این فضاپیما در حال حاضر در مدار بزرگترین سیارۀ منظومه شمسی در حال چرخش است.

این عکس  خارق‌العاده تقریبأ ۳۰ هزار کیلومتر وسعت دارد و باعث شده این سیستم طوفانی به اندازۀ کره زمین باشد. این طوفان مارپیچی برخلاف جهت عقربه های ساعت گردش می کند و یک الگوی ابری را نشان می دهد که شامل جریاناتت صعودی روشن است؛ تصور می شود این جریانات عمدتأ از یخ آمونیاک تشکیل شده باشند. این ابرهای سبک در بالاترین قسمت قرار دارند و حتی سایه های قابل تشخیصی را در سمت راست ایجاد کرده اند. کاوشگر جونو ظرف چند سال آینده همچنان به گردش خود ادامه خواهد داد و مشتری را بررسی خواهد کرد، زیرا سعی دارد داده هایی را به زمین بازگرداند که شواهدی مبنی بر وجود آب جوی فراوان در مشتری را ثابت کند؛ همچنین این فضاپیما در حال بررسی این مسئله است که آیا این سیاره غول پیکر دارای یک سطح جامد در زیر این ابرهای خیره کننده است یا خیر.

resim

جواهر آسمان جنوبی

 سحابی بزرگ شاه‌تخته که به NGC 3372 معروف است، بزرگ‌ترین ناحیه‌ی ستاره‌زا در کهکشان راه‌شیری است و ساکنان نیم‌کره‌ی جنوبی زمین می‌توان این زایشگاه ستاره‌ای را به‌راحتی با چشم غیرمسلح ببینند.


سحابی شاه‌تخته در صورت‌فلکی جنوبی شاه‌تخته (Carina) واقع شده و با چشم غیرمسلح مانند لکه‌ای نسبتا بزرگ در آسمان دیده می‌شود. ستارگان نوزاد زیادی درون ابرهای تاریک این سحابی پنهان شده‌اند و یکی از سنگین‌ترین ستارگان کهکشان خودمان یعنی اتا-شاه‌تخته درون آن جا خوش کرده است. پنج میلیارد سال پیش، خورشید ما هم درون زایشگاهی کم‌وبیش شبیه به سحابی شاه‌تخته اما در ابعادی به‌مراتب کوچک‌تر متولد شد.
ین تصویر را که ترکیبی از ۲۲ تصویر متفاوت است، «ویلیام ورباسو» شامگاه ۲۵ دسامبر (۴ دی) گذشته از دریاچه بالارد واقع در غرب استرالیا گرفته است. سحابی شاه‌تخته همان لکه‌ی ارغوانی‌رنگ بزرگی است که در بالای تصویر خودنمایی می‌کند. قرص کهکشان راه‌شیری به‌شکل نواری کم‌فروغ موازی با قطر کادر، از آسمان تا افق کشیده شده و نزدیک‌ترین همسایگان درخشان خورشید یعنی آلفا و بتا قنطورس، در ارتفاع کمی از افق در سمت راست تپه دیده می‌شوند. صورت‌فلکی صلیب شمالی بالاتر از نوک تپه خودنمایی می‌کند و سحابی تاریک کیسه‌زغال هم کنار آن به‌وضوح دیده می‌شود.

شایان‌ذکر است که توالی فصل‌ها در نیم‌کره جنوبی زمین، برعکس نیم‌کره‌ی شمالی است و ساکنان استرالیا هم‌اکنون اوج تابستان را پشت سر می‌گذارند.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط:
#89
resim

دورترین، جوان‌ترین و ریزه‌میزه‌ترین کهکشان عالم


تلسکوپ‌های فضایی هابل و اسپیتزر موفق شدند با بهره‌گیری از اثر همگرایی گرانشی، کهکشانی کوچک و نوزاد را در شرایطی کشف کنند که فقط ۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سال از عمر عالم می‌گذشت.


به گزارش خبرآنلاین، پروژه «RELICS»، یکی از ژرف‌ترین نقشه‌برداری‌های عالم با استفاده از تلسکوپ‌های فضایی هابل و اسپیتزر، با چاشنی خوش‌شانسی همراه شد و پژوهشگران توانستند به معنی دقیق کلمه، سوزنی را در انبار کاه بیابند! آن‌ها توانستند با بهره‌گیری از پدیده همگرایی گرانشی، تصویری تقویت‌شده و پیچ‌وتاب‌برداشته از دورترین کهکشان عالم را کشف کنند.


این کهکشان نوزاد که SPT0615-JD نام گرفته، در شرایطی مشاهده شده است که تنها ۵۰۰ میلیون سال از عمر عالم ما می‌گذشت و این در حالی است که امروز حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال از تولد عالم می‌گذرد. درست است که طی سال‌های اخیر پژوهشگران توانسته‌اند کهکشان‌های معدودی را در همین دوره اولیه از عالم ببینند، اما همه آن‌ها به شکل نقاطی سرخ‌رنگ و کم‌فروغ ثبت شده‌اند، زیرا اندازه‌شان بسیار کوچک و فاصله‌شان بیش‌ازاندازه دور بود.


در کشف اخیر، بخت با اخترشناسان یار بود که تلسکوپ‌های طبیعی عالم به کمک هابل و اسپیتزر آمدند و تصویری بزرگ‌تر و پرنورتر از کهکشان SPT0615-JD فراهم کردند. بین زمین و این کهکشان، خوشه کهکشانی پرجرمی به نام «SPT-CL J0615-5746» واقع شده که جاذبه گرانشی‌اش، بافتار فضازمان را در اطراف خود خم می‌کند و مانند عدسی محدب (کوژ)، پرتوهای نور اجرام پشت خود را متمرکز می‌کند. نخستین بار، آلبرت اینشتین بود که یک قرن پیش در قالب نظریه نسبیت عام، اثر همگرایی گرانشی را پیش‌بینی کرد.

در یافته اخیر هابل، موقعیت زمین، خوشه کهکشانی نسبتا نزدیک و کهکشان بسیار دور به شکلی بود که به جای نقطه‌ای سرخ‌رنگ، کمانی پیچ‌وتاب‌برداشته با طول ۲ ثانیه قوسی شکل گرفت. (هر درجه معادل ۶۰ دقیقه قوسی و هر دقیقه قوسی معادل ۶۰ ثانیه قوسی است.)

فاصله پس‌نگری این کهکشان ۱۳٫۳ میلیارد سال‌نوری (با انتقال‌به سرخ حدود ۱۰) برآورد شده است؛ به‌بیان‌دیگر، نوری که از این کهکشان می‌بینیم، ۱۳٫۳ میلیارد سال در راه بوده است تا به ما برسد. به دلیل انبساط عالم، فاصله امروزی ما و این کهکشان (البته اگر هنوز وجود داشته باشد) به مراتب افزایش یافته است و فراتر از ۳۵ میلیارد سال‌نوری برآورد می‌شود.

این نخستین بار است که می‌توان از کهکشانی با فاصله‌ای چنین دور، اطلاعاتی در مورد ساختار و ابعاد آن استخراج کرد. پژوهشگران با تحلیل اثرات همگرایی گرانشی روی این تصویر، ابعاد واقعی و جرم این کهکشان را تخمین زده‌اند. این کهکشان ریزه‌میزه کمتر از ۳ میلیارد برابر خورشید جرم دارد و ۱۰۰ برابر کم‌جرم‌تر از کهکشان راه‌شیری (کهکشانی که کامل رشد کرده) است. درازای آن نیز کمتر از ۲۵۰۰ سال‌نوری برآورد شده که نصف اندازه ابر ماژلانی کوچک، قمر کهکشانی راه‌شیری است. با چنین مشخصاتی، SPT0615-JD را می‌توان نمونه‌ای از کهکشان‌های جوانی به شمار آورد که در فاصله زمانی کوتاهی پس از مهبانگ در عالم پدیدار شدند. اخترشناسان معتقدند که کهکشان‌های بزرگ‌تر از به هم پیوستن این کهکشان‌های ریزه‌میزه پدید آمده‌اند.

هابل برای مشاهده این کهکشان دوردست و کم‌فروغ که از کمک همگرایی گرانشی خوشه کهکشانی نیز بهره‌مند بود، مجبور شد تمام توان خود را به کار بگیرد. تلسکوپ فضایی جیمز وب که به زودی رهسپار فضا خواهد شد، به مراتب از هابل قدرتمندتر است و انتظار می‌رود که تعداد بیشتری از کهکشان‌های ریزه‌میزه اوایل عالم را کشف کند. جیمز وب از آینه‌ای به قطر ۶٫۵ متر بهره می‌برد (آینه هابل ۲ متری است) و آشکارسازهای آن به مراتب از هابل پیشرفته‌ترند؛ به طوری که توان اکتشاف علمی جیمز وب را به ۱۰ برابر توان هابل افزایش خواهند داد.




resim


عجوزه کهکشان و جام جهان‌بین




صورت‌فلکی جبار که این شب‌ها به زیبایی در آسمان خودنمایی می‌کند، میزبان یکی از درخشان‌ترین ستارگان جوان راه‌شیری است. رجل‌الجبار (به معنی پای شکارچی) تقریبا ۲۵۰ هزار بار از خورشید درخشان‌تر است و در مجاورت آن می‌توان سحابی سر جادوگر را تشخیص داد.


به گزارش خبرآنلاین، نور ستارگان درخشان این منطقه در صورت‌فلکی جبار که ۸۰۰ سال‌نوری با ما فاصله دارد، الگوی سحابی تاریکی را آشکار کرده که متناسب با طرحش، «سحابی سر جادوگر» نام‌گذاری شده است. در این نمای تلسکوپی چنین به نظر می‌رسد که جادوگر به ستاره درخشان این منطقه یعنی رجل‌الجبار (بتا-جبار) خیره شده است؛ گویی به جام جهان‌بین خود نگاه می‌کند.


این سحابی که در فهرست اجرام غیرستاره‌ای کهکشان با نام «IC 2118» شناخته می‌شود، نزدیک به ۵۰ سال‌نوری وسعت دارد و ذرات غبار میان‌ستاره‌ای درون آن، پرتوهای درخشان ستاره رجل‌الجبار را بازتاب می‌کنند. این سحابی و توده‌های غباری که اطراف رجل‌الجبار را فرا گرفته‌اند، به رنگ آبی دیده می‌شوند. این پدیده دو دلیل دارد؛ نخست، این‌که ستاره رجل‌الجبار، ابرغول جوان داغی است که بیشتر انرژی تابشی خود را در طیف آبی نور مرئی می‌تاباند و هرچه نور آبی بیشتر باشد، انتظار می‌رود سهم بازتابش آن هم بیشتر باشد. دوم، این‌که ذرات غبار این منطقه نور آبی را بیشتر از دیگر پرتوهای قرمز پراکنده می‌کنند و این به آبی‌تر دیده شدن این سحابی کمک می‌کند.


پدیده مشابهی سبب می‌شود که پرتوهای آبی نور مرئی خورشید در جو زمین پراکنده شود و ما تصور کنیم که آسمان، آبی رنگ است؛ صدالبته در جو زمین، این مولکول‌های نیتروژن و اکسیژن هستند که این پراکندگی را ایجاد می‌کنند.






resim


خرطوم فیل در قیفاووس




 اخترشناسان با پردازش داده‌های تلسکوپ سوبارو در هاوایی توانسته‌اند این نمای فوق‌العاده را از سحابی «خرطوم فیل» در صورت‌فلکی قیفاووس استخراج کنند. این محدوده به‌قدری پهناور است که دو قرص کامل ماه را می‌توان روی طول آن جا داد.


به گزارش خبرآنلاین، این ابر خرطومی‌شکل عظیم درون مجموعه سحابی تابشی و خوشه ستاره‌ای «IC 1396» واقع در مرزهای صورت‌فلکی قیفاووس جا خوش کرده است. سحابی خرطوم فیل که در فهرست اجرام غیرستاره‌ای با نام «vdB 142» ثبت شده، بیش از ۲۰ سال‌نوری درازا دارد.


این نمای رنگی، دیواره‌های روشنی را آشکار کرده که مرز ذخایر گاز و غبار میان‌ستاره‌ای سرد را نشان می‌دهند. این ابرهای عظیم هرچند فعلا آرام و یکنواخت به‌نظر می‌رسند، اما کافی است موج‌ضربه انفجار ابرنواختری یا گذر ستاره‌ای نزدیک، آرامش آن‌ها را به هم بریزد و پیش‌ستارگانی در آن‌ها زاده شوند.


این مجموعه ۳۰۰۰ سال‌نوری از زمین فاصله دارد و با این حال، محدوده وسیعی به پهنای ۵ درجه را در آسمان شب می‌پوشاند. نمایی که می‌بینید، ۱ درجه پهنا دارد و دو قرص کامل ماه را می‌توان روی طول آن جا داد.
 
پاسخ
roseسپاس شده توسط:
  
  •  قبلی
  • 1
  • ...
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9(current)


موضوعات مشابه ...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
  رویدادهای نجومی زمستان 96 Samira 0 8 01-09-2018, 05:29 PM
آخرین ارسال: Samira
  همه هیجان‌های نجومی در سال ۲۰۱۸ Samira 0 7 01-09-2018, 05:19 PM
آخرین ارسال: Samira
  نمای هیجان انگیز کره زمین و ماه در تصویر جدید ناسا از سیاره زحل Samira 0 20 04-26-2017, 11:25 AM
آخرین ارسال: Samira
  تصویر خارق العاده ای از بارش شهابی در سراسر جهان Samira 0 110 01-03-2017, 05:19 PM
آخرین ارسال: Samira
  مهم‌ترین پدیده‌های نجومی که در سال ۲۰۱۷ رخ می‌دهند Samira 0 115 12-31-2016, 05:14 PM
آخرین ارسال: Samira
  اولین رویداد نجومی سال 2017 ! Samira 0 88 12-31-2016, 05:12 PM
آخرین ارسال: Samira
  چرخه تولد و مرگ ستاره ها در تصویر جدیدی از ناسا Samira 0 77 12-08-2016, 05:29 PM
آخرین ارسال: Samira
  اولین تصویر از خورشید که ۱۷۱ سال قبل گرفته شد Samira 0 55 10-03-2016, 07:43 PM
آخرین ارسال: Samira
  با ابزارهای نجومی بیشتر آشنا شوید Samira 4 181 07-11-2016, 06:10 PM
آخرین ارسال: Samira
  6 تصویر باورنکردنی سازه‌های ساخت بشر از ایستگاه بین‌المللی فضایی Samira 1 108 07-09-2016, 06:24 PM
آخرین ارسال: Samira

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع:
1 مهمان